My own snowbank is already a metre high, handshovelled, I'll send a picture. Can't think of anything really mean off hand. I'm sure Michele could come up with something. It's like that job-search advice, if you can't think of an accomplishment for your resume ask your wife.

Make my day! I am never nasty. Why should I?

[I do beg your pardon for all the Google inquiries you are going to get for this story]

I had a colleague who annoyed me tremendously, and bored me to tears. The things he bought were always better than everyone else's things, the travels he made always more adventurous, all his children prodigies, his wife miss universe, and his dick always hard and at least a foot long.

One day, he was bragging away about what a real man he was.

So, I said eventually, than you must have a real hairy butt. 'Cos only real men have hairy butts.

I have a hairier arse than all the men present here, he said. Of course I have.

Prove it, I said.

And he did prove it. Then and there, in mixed company, in our cafetaria.

When he looked proudly over his shoulder, I said: you have indeed the hairiest butt of us all. And even then it took awhile before he realized he had been tricked.

He never ate at my table again.

Wat een openlijke gemenigheid.
ik ben meer van het geniep
van iemand van een projectje af laten zetten bijvoorbeeld en dan bij de lunch heel meelevend te zeggen: 'goh ik hoor dat je die klus niet meer doet?'

I am only mean on my blog... in reality i am relatively kind,
but please don't tell anyone...

Toen ik heel klein was heb ik een keer onze parkiet fijngeknepen. Behalve dat de parkiet kleiner was dan ik was er geen enkele aanleiding toe. Ik schrok er zelf enorm van. Daarna nooit meer iets gemeens gedaan.

Lang voordat ik MPS kreeg en William werd, werkte ik (20 en vers van school) als redacteur in opleiding voor een t.v.-productiebedrijf. Eerste vergadering met team, mooie maar onzekere presentatrice - die eigenlijk omroepster was - en de opperbaas mr Mole. Spannend! Eindelijk durfde ik wat te zeggen: 'moeten we er wel vanuitgaan dat die mensen zo hun leed op tv willen spuien?' 'Ach moppie,' zei de presentatrice-to-be: 'daar moet jij je mooie koppie toch niet over breken..' Prik prik deden alle ogen, ik werd rood en begon schaapachtig te grijnzen. Ze deed ook productie, moest dure foto's bij Stockbureau lenen voor quizzgedeelte. De volgende maand was deze nep-producer aan het presenteren in de studio. Hoefde alleen maar de autocue te lezen, een mooi koppie te hebben, en drie dia's naar de eindregie te brengen. Helaas had ze de dia van het beeld van Zeus in Olympia kwijtgemaakt. Schande! Het enig wat ze moest doen was mislukt. Paniek in de studio, boze mensen, huilende omroepster. Rekening fotostock: 450 gulden. Die presentatrice woont nu in Almere en de dia van Oppergod Zeus hangt - meer dan tien jaar later - nog steeds op mijn prikbord. Gerechtigheid.